PROJEKT GAJA - terraformacja Terra Mystica

grafika ze strony rebel.pl

Terra Mystica wraca w nowej, ciekawej wersji. Oferuje nam kosmiczną oprawę, mnóstwo główkowania oraz nowe misje a to wszystko wśród kolorowych, plastykowych znaczników, pionków i żetonów.

Terra Mystica była grą, która przekonała mnie do dania szansy grom ekonomicznym. Przyznaję to (ostatecznie i tak moje serce skradł Splendor, ale to już inne sprawa). Gdy zobaczyłam, że szykuje się przedsprzedaż Projektu Gaja nie myślałam dużo, rzuciłam stos monet w internet i oczekiwałam na swój egzemplarz. Gdy przyszła paczka cieszyłam się jak dziecko. Trzeba przyznać, że wydawca zadbał by nie zabrakło nam niczego (no chyba, że miejsca). W środku było tyle torebek strunowych, że obdzieliło jeszcze kilka innych moich gier.

Co nowego? Plansza nie jest stała. Składa się z 7-10 a la heksów, złożonych z mniejszych heksów. Tam gdzie możemy kojarzyć tor religii, teraz mamy 6 różnych technologii do rozwinięcia. Nowa jest oczywiście cała oprawa graficzna, przywodząca na myśl wszelkie kosmiczności i statki międzygwiezdne. Osobiście wolałam stylistykę fantastyczną. Oprócz tego gra jest bardzo podobna, zatem jeśli Terra Wam się podobała to Gaję również polubicie. My gramy regularnie.

Polecam: 5/5

Rarianna

SCYTHE - mechy w świecie ropy

Tym razem bardziej współczesna gra, a mianowicie Scythe, wydany w 2016 roku.

Jest to gra pod kilkoma względami nieprzeciętna. Choć jej główną zaletą i tym co ją wyróżnia na tle konkurencji, są przepiękne grafiki w wykonaniu Jakuba Różalskiego, za co została wielokrotnie nagradzana, to nie jest to jej jedyną mocną stroną.

Przepiękna grafika na pudełku gry

Również setting gry należy do ciekawych i oryginalnych. W grze wcielamy się w przywódców narodów wzorowanych na narodach europejskich z czasów pierwszej Wojny Światowej, jest to jednak świat w konwencji dieselpunk, czyli mamy wielkie mechy (roboty bojowe) napędzane ropą i duży wpływ przemysłu na kształt świata. Oczywiście zarówno grafika jak i świat nie uczynią dobrej gry, ale tak jak tutaj, wyróżnią ją z pośród wielu innych dobrych gier. A ta jest bardzo grywalna, choć nie bez wad.

Plansze nacji z podstawowej wersji gry.

W podstawowej wersji dostępnych jest 5 nacji odpowiadających Polsce, Niemcom, Ukrainie, Rosji i Skandynawii. Różnią się one graficznie, kolorem, wyglądem mechów oraz początkową lokalizacją. Pod względem mechaniki różnica tkwi w specjalnej zdolności nacji i udoskonaleniach mechów tylko albo i aż. Duża zaletą gry jest szybkość. Fakt gra do najkrótszych nie należy, pierwsze partie w których uczestniczyłem trwały po 3 godziny, ale tempo rozgrywki powoduje, że nie czuć tak bardzo upływu czasu.

Plansza z rozstawieniem początkowym

Jednym z najciekawszych rozwiązań zastosowanych w Scythe jest rozdzielenie warunku zakończenia gry z warunkiem wygranej, przez co szybkie dążenie do zakończenia rozgrywki może się skończyć przegraną. Ale jak wspomniałem gra nie jest idealna. O ile zasady wydają się być intuicyjne jak się je pozna i przećwiczy przez kilka tur, to zaznajomienie się z nimi zajmuje dużo czasu. Jest to jedna z bardziej skomplikowanych gier w jakie grałem do tej pory, o czym może świadczyć fakt, że powstały do niej specjalne aplikacje pozwalające na szybsze zliczanie punktów zwycięstwa, co i tak trwa około 10 minut przy 4 graczach.

Figurki i plansza Chanatu Krymskiego

Ogólnie polecam tę grę wszystkim fanom złożonych strategii i pięknych gier. Jednak jeśli ktoś szuka lekkiej rozrywki lepiej niech wybierze coś innego, wszakże istnieje bardzo dużo innych pięknych i dobrych gier, które są znacznie prostsze pod względem złożoności zasad, a również mogą być wymagające jeśli chodzi o samą rozgrywkę.

Na koniec walka Orzełków.

Frytek

WOLSUNG - magia w świecie pary na planszy

O steampunkowym systemie RPG Wolsung - magia w świecie pary pewnie każdy słyszał. Chociażby pobieżnie. Mocno fluffowy system o filmowym wydźwięku w XIX- wiecznym odpowiedniku umagicznionej Europy. A planszówka? Ekonomiczna o dziwo! Nadchodzi Wystawa Światowa i 4 mocarstwa pragną popisać się swoją potęgą. Które przygotuje najwspanialsze maszyny?

Pudełko jest duże i może przerazić, ale gdy już zostanie otwarte okazuje się, że kart i znaczników nie ma aż tak dużo. Plastikowe usztywnienie w środku ma zapewnić dobrą ochroną na kombinaty, czyli kartonikowe pudełeczka, a raczej zakłady, gdzie wrzucamy swoich pracowników by zdobywali dla nas surowce. Znaczniki pracowników są drewnianymi krążkami, podobnie jak znacznik inżyniera i ulepszeń. Już wielokrotnie rozpływałam się nad wykorzystywaniem drewna jako tworzywa do planszówek (jestem fanką), więc nie będę przynudzać po raz kolejny. Rysunki są ładne choć nie utrzymują klimatu, który możemy kojarzyć z podręcznika.

Mechanika (auction/ bidding) jest dobrze znana z wielu innych tytułów (Wysokie napięcie, Odbudowa Warszawy itp.).  Losowość jest ograniczona do bardzo małego stopnia, losuje się karty projektów, które będą dostępne do kupienia i początkową kartę z celami. Z ciekawych a nie tak popularnych motywów mechanicznych jest wprowadzenie strajku! w fazie maszyn, gdy dokłada się kolejne projekty można wylosować kartę, na której pracownicy wychodzą na ulice i protestują przeciwko takiej eksploatacji. Cóż nam pozostaje? Losować karty specjalne i sprawdzić jak nasz zakład sobie poradził z tymi przeciwnościami losu. W najgorszym przypadku tracimy dwóch pracowników do rozdysponowania na przyszłą turę (co mocno daje się we znaki, bo standardowo mamy 3-4) a najlepszym rozchodzi się po kościach i ruszamy dalej z produkcją.

Z minusów? Instrukcja dla mnie była napisana ciężko, ale przez skojarzenia z innymi podobnymi grami jakoś przyszło nam ustalić obowiązujące zasady. Boję się o kombinaty, są takie delikatne!
Dla mnie to nie był minus, ale niektórym może się nie podobać, że gra skupia się na produkcji. Moim zdaniem to było bardzo ciekawe podejście od innej strony. Gdy pierwszy raz spotkałam się z tą grą pomyślałam, o tak - Wolsung!, o nie - karcianka, pewnie na blef... o tak- to jednak ekonomiczna! Taki rollercoaster emocji zaliczyłam, że hej. Grę polecam, Naprawdę świetne pozycja. Nie bez powodu w 2009 roku otrzymała tytuł gry roku ;)

Rarianna

Abyss: Kraken

 Na wstępie zaznaczmy, że kraken to nie jest samodzielna gra. To jedynie dodatek do podstawki Abyss.
Co nam daje? Parę nowych krain, małe urozmaicenie mechaniczne (słowo klucz: małe) w postaci czarnych pereł, które na koniec gry liczą się jako -1pkt. Fun fact! Czarne perły nie muszą być czarne, nam się trafiły na ten przykład srebrne :P

Najważniejszym novum jest oczywiście pięknie wykonana figurka krakena. Jest cudowna, te detale... Ale po prawdzie nie ma to żadnego znaczenia. Czy brać grę? Kolekcjoner odpowie tak, esteta powie tak. Czy podnosi rangę rozgrywki i zmienia życie na lepsze? ;) no cóż...

Mam mocno ambiwalentne uczucia względem tej pozycji, nie urozmaiciła rozgrywki w sposób, którego się spodziewałam. Po prawdzie pojawiła się nawet nutka zawodu. Ostateczna decyzja jednak należy do was! Dajcie mi znać jak odbieracie tę grę, może powinnam jej dać drugą szansę.

Rarianna

KSIĄŻĘTA FLORENCJI - w walce o prestiż

A dziś dla odmiany bardzo fajna gra ekonomiczna. Książęta Florencji to solidny tytuł w swojej kategorii. Gra polega na rozbudowywaniu swoich włości o budynki oświatowe, naukowe, obiekty kultury jak i elementy krajobrazu. Za tworzenie dzieł dostaje się punkty prestiżu na czym bardzo nam zależy, ponieważ w ociekającym splendorem włoskim renesansie to jest właśnie jedyna rzecz, mająca znaczenie ;)

Jakość wykonania tej gry naprawę zachwyca. Wszystkie elementy są ładna i stylistycznie i bardzo dobrze wykonane, gra jest warta swojej ceny jeśli mówimy o komponentach. Mechanicznie gra kojarzy mi się trochę jak mieszanka Splendoru oraz Steamparku. W pierwszym gramy handlarzami kamieniami szlachetnymi i zdobywamy prestiż, punkty splendoru w drugim rozbudowujemy własną domenę, jaką jest park rozrywki i liczymy, że odwiedzającym go robotom się spodoba. W obu przypadkach porównanie ma na celu wskazanie pozytywnych cech książąt. Obie te gry bardzo mi się podobały. Książęta Florencji scalają tylko ich elementy w jedną, przyjemną grę.

moje zdjęcie z instagrama, odwiedziliście już?

Rarianna.o.grach

Graliśmy w to wielokrotnie, jest bardzo duża repetywność, gra długo się nie znudzi. Tego jestem pewna, a dla fanów ekonomicznych tym bardziej. Jest to pozycja, która wymaga myślenia a losowość jest z niej znikoma. Każdy rucha ma znaczenie i nie można bagatelizować fazy licytacji. 

By nie było za słodko, wspomnę też o pewnej małej, ale jednak wadzie. Pudełko jest... za małe to złe określenie, jest źle rozplanowana przestrzeń w środku. Po zakończeniu rozgrywki ciężko zmieścić wszystkie komponenty. Jest to oczywiście możliwe, w końcu jakoś do nas ta gra dotarła ;) ale wymaga to kombinowania i mam wrażenie, że konieczność delikatnego upychania jednak może nadwyrężać elementy gry.

Rarianna

Odbudowa Warszawy 1945-1980

 Ależ mam dziś dla Was nowinkę! Ledwie w sobotę na zamkowej nocy muzeów gra miała swoje wielkie wejście. Jest to gra historyczna, familijna i strategiczna. Każdy z jej aspektów został dobrze rozplanowany. Gra jest mechanicznym miksem najpopularniejszych pozycji ostatnich lat, takich jak Takenoko czy Agricola.

Gdy przygotowujemy grę zaczynamy od szarej planszy, która jest przerysem ze zdjęcia lotniczego z 1945. Jej powierzchnia pokryta gruzem nie zachwyca. I tu wchodzimy my. Z każdą kolejną kolejką oczyszczamy miasto z gruzu a w jego miejsce umieszczamy kolorowe heksy i drewniane kolorowe znaczniki budynków. Miasto wraca do życia i na tym polega gra. Na odbudowie zniszczonej stolicy. Drewniane znaczniki budowli kształtem nawiązują do brył budynków znanych z czasów prl. Na ten przykład usługowe kształtem kojarzą mi się ze sklepem Społem a komunikacyjne to Dworzec Centralny!

Twórcy wiele pracy włożyli by karty jak najbardziej realistycznie przedstawiały budowane obiekty. Niektóre karty mają nawet swoje odpowiedniki w 3D. Jest dostępna bezpłatna aplikacja, która oferuje w ramach rozszerzonej rzeczywistości modele budynków. Świetna opcja - zachwycam się.
Przy tej całej staranności o zachowanie realiów najśmieszniejsze jest to, że odbudować Warszawę możemy zupełnie na swoją modłę! Metro na Piaseczno? Ok. Stadion Dziesięciolecia na Nowym Świecie? Czemu nie, zaufaj mi, znam się na tym. Nie wybudować w ogóle Pałacu Kultury? Kusi, co? ;)

Strategiczny wariant może się spokojnie równać z takimi porządnymi tytułami jak Terra Mystica. Każdy ruch ma znaczenie, od wysyłki swoich inżynierów, przez eksploatacje zasobów, po realizacje kolejnych założeń urbanistycznych.

Uważam, że to bardzo dobrze zbilansowana gra. Czerpie pełnymi garściami ze znanych tytułów i kompiluje to na swoją, unikatową modłę. FGH po raz pierwszy otworzyła się na autorów z zewnątrz i to była doskonała decyzja. Kupili mnie tą grą w pełni. Nie jest to tylko pozycja dla varsavianistów, ten kto lubi główkować zakocha się w wersji zaawansowanej. Dla reszty opcja familijna również obfituje w dużą dozę zabawy. :)

Rarianna

P.S. Przy okazji przypominam, że na można również obserwować na Instagramie co tam w planszówkowym świecie :) Rarianna.o.grach  - zapraszam :)

Terra Mystica

Znów mamy grę ekonomiczną na warsztacie! Tym razem będzie to Terra Mystica! Gra polega na na zakładaniu i rozwijaniu miast i oczywiście w miarę możliwości utrudnianie tego współgraczom. Zasady są dosyć złożone, ale po rozegraniu paru kolejek łatwo się w nie wdrożyć. U nas wytłumaczenie zasad zajęło ok. godziny. Każdy gracz ma ściągawkę z jedną z 7 możliwych opcji (tak, w ramach jednej kolejki możesz dokonać nawet 7 akcji!). Jedna tura trwa dowolną ilość kolejek i póki wszyscy nie spasują nie zostanie rozliczona.

 Gra dzieli się na 6 tur. Co turę też zmienia się premiowy cel na punkty zwycięstwa oraz token ze specjalną umiejętnością gracza ( wymienia się je przy pasowaniu). Wybieramy jedną z 14 dostępnych ras, każda cechująca się specjalnymi umiejętnościami lub wyjątkową cechą rozbudowywanych budynków - np. faktoria elfów daje 3 sztuki złota, krasnoludów oczywiście 7 sztuk ;). Rasy są pogrupowane po dwie w preferowanym terenie do rozbudowy przykładowo nomadzi będą zakładać osiedla na piaskach pustyni.

Szata graficzna tej gry jest zrobiona w stylu starszej fantastyki. Rasy są przerysowane, może nawet trochę karykaturalnie zrobione, ale ma to swój urok. Poszczególne elementy jak karta z zasobami i specyfikacją rasy są według mnie obłędne, rozetki na których ilustrujemy zasoby są naprawdę śliczne. Wszystkie znaczniki są drewniane i kolorowe - great success! Gra skupia się nie tylko na rozwijaniu miast. punkty zwycięstwa przyznawane są również za rozwinięte kulty żywiołów. To bardzo istotne! Wbrew pozorom, nawet jeśli podczas gry jeden z graczy wysforował do przodu i zdobywa punkty zwycięstwa jak przeziębienie w listopadzie nie oznacza, że już go nie dogonicie. Może być ponad 20 punktów przed Tobą nie oznacza, że już masz z głowy rozgrywkę. Każdy ruch musi być do końca przemyślany, nic nie pozostaje przypadkowi.

W teorii czas gry powinien być szacowany 30 minut na gracza, czyli jak gra 3 zawodników to rozgrywka potrwa 1,5h. Cóż my graliśmy w piątkę i zajęło nam to ok. 3,5h na rozegranie partii. Były emocje i to chyba większe niż przystoi przy grze ekonomicznej. "Spalę te osadę, zburzę faktorie a całość zaleję wodą!" (jednakże to nie gra wojenna, więc musiał się obyć bez spektakularnej zemsty). Było dywagowanie co można najlepiej zrobić  by wykorzystać turę do końca, by przeprowadzić każdą możliwą akcję. Pozytywne jest to, że "zaoszczędzone zasoby" w jednej turze nie marnowały się. Zostawały z Tobą, gdy przychodziło przydzielenie nowych zasobów w rozpoczęciu kolejnej tury. Zatem jeśli został Ci robotnik, lub nie zużyłeś kapłana, pozostawał on do Twojej dyspozycji. 

Podsumowując - jest to świetna gra ekonomiczna. Wciąga, ślicznie wydana, losowość jest minimalna. Owszem, rozłożona zajmuje naprawdę dużo miejsca. Instrukcja jest długa, ale pisana zrozumiałym językiem i poparta przykładami. A by dodać smaczku do rozgrywki jest dostępny też dodatek do Terry ;)  Gra warta polecenia. Podejrzewam, że nie raz w nią jeszcze zagramy.

Rarianna

Głębia - Abyss

Astrologowie ogłaszają sesje. Populacja bloggerów zmniejsza się.

W każdym razie po pierwszych zaliczeniach znalazłam czas by móc podzielić się z Wami odczuciami na temat Głębi. Pudełko pojemne, dodatkowo w środku każda element wyposażenia ma swoje miejsce, bardzo praktyczne biorąc pod uwagę mnogość żetonów i kart. Samo wykonanie kart krain, sojuszników, lordów, żetonów mureny (my nazywamy ją Marleną - wygląda na Marlenę) jest bardzo staranne. Oferuje wiele godzin grania bez obaw, że się zniszczy. Dodatkowo pozytywnie zaskoczyły perełki, które spodziewałam się, ze będą kolejnym rodzajem kartoników a tu proszę, dali małe koraliki a już w formie creme de la creme muszelko- miseczki by mój je wygodnie gromadzić. Proszę Państwa - jakoś wykonania tej gry jest najwyższej klasy.

Sama mechanika natomiast jak na grę z segmentu ekonomicznych jest łatwo przyswajalna. W momencie akcji mamy trzy możliwości: eksplorować głębie, zgarnąć jakąś część rady na rękę lub zakupić lorda. w radzie zasiadają sojusznicy z poszczególnych rodów. Lordowie (te grafiki! są tak przepięknie zrobione!) dają nam swoje umiejętności (albo na całą grę, albo jednorazowe. Każdy ród ma swoją specjalizację np. Ośmiornice to politycy, Koniki Morskie to rolnicy itd.), sojusznicy(małe słodkie, morskie zwierzątka) z rady pozwalają kupować lordów, eksploracja głębin również może dać sojuszników, ale oferuje też walkę z mureną. Głównie w grze chodzi o to by zdobyć jak najwięcej punktów zwycięstwa (kto by się spodziewał?!). Musimy w tym celu zdobyć krainy (każda ma jakąś umiejętność tudzież właściwość), zdobywać sojuszników oraz lordów.  Gra się do momentu gdy któryś z graczy nie zdobędzie 7 lordów. Potem pozostaje tylko dokończenie danej tury i podliczanie punktów, zgodnie z tabelką.

Ród Meduz wg mnie ma najlepszych lordów

Gra mi się spodobała, choć z ekonomicznych dalej prym wiedzie Splendor. Jest to przyjemna pozycja, choć dosyć przeciętna. Jakość wykonania w tym momencie jest znacznie przekraczająca zawartość. Przysłowiowy przerost formy nad treścią. Biorąc pod uwagę cenę, również dwa razy bym się zastanowiła nad jej kupnem. Chyba, że ktoś się pasjonuje grami ekonomicznymi, wtedy polecam. Ja nie ukrywałam, że nigdy nie była to moja ulubiona kategoria. Grałyśmy w nią głównie w pracy. Na pewno wrócimy do tego tytułu, bo choć pudełko nie jest najwygodniejsze w transporcie to sama rozgrywka trwa krótko (u nas ok.40 minut). Średnia gra, ale polecam na spróbowanie. Może być pierwszym krokiem w świat gier ekonomicznych.

Rarianna

SPLENDOR - walka o prestiż w jubilerskim biznesie

Splendor kupowałam z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony to gra ekonomiczna, do których zwykle podchodziłam z rezerwą. Z drugiej gra zrobiła niemałą furorę na planszówkowym rynku i szybko zdobyła popularność. Zatem zaryzykowałam i mam.

A co mam? Mam świetną grę. Jest genialnie wykonana. Środek pudełka zasługuje na laury za to,że nie jest to po prostu kartonowe pudło do którego wrzucamy elementy gry. Wszystko ma swoje miejsce. Karty, wizerunki arystokracji oraz żetony klejnotów. Warto zwrócić szczególną uwagę na jakość żetonów. To nie jakieś kartonowe wypraski, o nie. To porządny kawał utwardzonego plastyku. To przetrwa pewnie dłużej niż karaluchy po wojnie nuklearnej. Jestem bardzo zadowolona z jakości. W 100% warte swojej ceny.

Mamy 4 typy akcji do wyboru. Dwie polegają na dobieraniu klejnotów, dwie do obrotu kartami (zakup lub rezerwacja). Na jedną rundę przypada jedna akcja. Intuicyjne, prawda? I tak przechodzimy do szybkiej gry polegającej na zdobyciu odpowiedniej ilości punktów prestiżu (15). Dodatkowe punkty tytułowego splendoru dają nam sprzyjający nam arystokraci, którzy przychodzą w odwiedziny, jeśli masz wystarczającą ilość bonusów z kart.

Choć jak widać nawet i bez szlachcianki można wygrać.

Jest to lekki tytuł, w sam raz na wstęp do planszówkowej imprezy. Choć można i cały turniej zrobić i cały wieczór oprzeć tylko na tej jednej grze. Bardzo absorbuje, więc na pewno nie znudzi się szybko. 

Osobiście nawet nie wstydzę się poważyć na opinie, że mamy godnego następce monopolu! Wciągająca gra ekonomiczna. Poszczególne rozgrywki znacznie krótsze, dzięki czemu łatwiej zebrać się do grania. Nie rozbija rodzin i przyjaźni (choć gdy ktoś złośliwie przetrzymuje klejnoty mimo, ze korzysta z bonusów jest podłe i zasługuje na społeczne potępienie - wciąż nie to samo co wejść na hotel). 

Henryk VIII nawet gra w Splendor!

Grafiki na kartach są trochę powtarzalne, ale jestem  w stanie się z tym pogodzić biorąc pod uwagę, że i tak korzystamy głównie z ich górnej partii z symbolem bonusu i ewentualnych punktów prestiżu. Ciekawa jestem czy reszta szlachty też pochodzi z historycznych przedstawień. Jeśli coś zauważyliście to pochwalcie się w komentarzach.

Na pożegnanie pokazuję żeton z wizerunkiem czekolady/ onyksu ;)

Rarianna